We liepen met Dizkartes mee met de KEI-parade

Geplaatst op:
We liepen met Dizkartes mee met de KEI-parade

Tijdens de KEI-parade lopen alle studentenclubs in een bonte stoet door de stad. En wij lopen mee. Onze conclusie? Dit is één groot gekkenhuis. En we hadden het niet willen missen.

Het is dinsdagavond, ongeveer half negen, en we lopen op het Zuiderdiep. Voor, achter en naast ons dansen groen geverfde studenten van Dizkartes alsof hun leven ervan afhangt.

Overal horen we muziek.

Langs de kant van de weg zien we hordes toeschouwers. Stadjers, studenten. Sommige met een kratje bier, de andere met een smartphone in de hand. Bij één café zijn zelfs alle stoelen op het terras richting de straat gedraaid, zodat iedereen alles vanaf een topplek kan zien.

Achter ons rijdt één van de studenten op een versierde bakfiets, met daarop een geluidsinstallatie (die de favoriete 538-muziek van de Dizkartianen op loeihard volume door de straten van Groningen laat schallen).

En opeens valt bij ons het kwartje. We lopen niet in een parade, we lopen in een mobiel feest. Een feest waarbij de studenten hun best doen om hun vereniging neer te zetten als de hardst feestende club van Groningen.

Met verve. En met verf.

 

Twee uur eerder die dag

Terug in de tijd.

We zijn in de Peperstraat. Het is half zeven en bij het clubgebouw van Dizkartes is het een gezelligheid van jewelste. Een dj zorgt voor goede muziek en de Dizkartianen hebben op dikke pret.

Op één van de statafels liggen makeup-sponzen en een hoop groene verf.

Want de Dizkartianen hebben vanaf het begin van de jaartelling een traditie: in het groen meelopen met de parade. En dan gaat het niet om een petje of shirtje, maar groene bodypaint. All-over dus, op de plekken onder het ondergoed na.

Het verfritueel alleen al is een  spektakel. Leden sponzen elkaar goed in, wat ervoor zorgt dat elke passerende Stadjer ter plekke naar de smartphone grijpt voor een Facebook-statusupdate.

Lees ook:  De duizenden kleuren van het Noorderplantsoen

Een aangeschoten zwerver vindt het allemaal prachtig en danst uitbundig met een paar geverfde mannen mee.

Want voor elke studentenvereniging is Stad is het onmisbaar: meelopen met de KEI-parade. Dat krijgen we te horen van Leonie Wünker, bestuurslid van Dizkartes. “De KEI-week is niet compleet als je ontbreekt.”

Voor de leden zelf is de KEI-parade één van de hoogtepunten van de week. Leonie: “Leden zijn trots op de vereniging en vandaag stralen ze dat uit. Ze gaan letterlijk uit de kleren voor Dizkartes.”

 

Op naar de Ossenmarkt

Klokslag zeven uur krijgen we een veiligheidsinstructie. De korte samenvatting: neem geen bier mee, blijf bij de groep en niet flyeren (tenzij aangegeven).

Oh, en of iedereen even rekening kan houden met de bakfietser. Vooral als hij straks met dat zware ding de helling van de Oosterstraat op moet.

We vertrekken. Peperstraat uit, Poelestraat door, richting het Grote Markt. Overal waar we lopen draaien de mensen op de terrassen zich om als de tientallen geverfde, hossende studenten langslopen.

Op de Grote Markt wordt uitbundig gezwaaid naar Vindicat en er worden onderling grappen gemaakt over wie de groenste verf op heeft. Iedereen in de groep heeft lol. En heel Groningen lacht ons toe.

Onze bestemming is de Ossenmarkt, de plek waar de parade begint.

 

We zijn er!

Op de Ossenmarkt verzamelen alle deelnemers aan de KEI-parade. We zijn vroeg, maar het is er al druk.

Als we om ons heen kijken, snappen we pas écht waarom het voor clubs zo belangrijk is om mee te doen aan de bonte stoet. Naast ons staan de wagens van GSV, Bernlef, Aegir, het KEI-bestuur en nog veel meer. Verderop staan nóg tientallen wagens, en er zullen er nog meer volgen.

Oftewel: íedereen die er in het verenigingsleven van Groningen toe doet, die is nu hier. Ben je er niet bij? Dan tel je in Groningen ook niet mee.

Lees ook:  Studenten als alternatief voor Google

 

We gaan van start!

Het is even voor acht uur. Iedereen heeft er zin in. We zijn de zesde in de parade en zien dat de vijf clubs voor ons één voor één beginnen te rijden. Luid gejuig: we gaan beginnen!

Onze tocht voert ons door de hele binnenstad. Via de Kijk in ’t Jat naar de Vismarkt, en van daaruit naar de Grote Markt.

En overal zijn mensen langs de weg. Geen honderden, maar duizenden.

Overal waar we komen worden we gefilmd en gefotografeerd. Honderden Galaxy’s en iPhones worden op ons gericht. Aan één stuk door.

We kijken er al snel niet meer van op, want we maken tijdens deze optocht niks anders mee. Zó moet het dus voelen om een popster te zijn.

Op de Vismarkt staan dranghekken en zien we mensen elkaar verdringen om de feestende stoet te zien. Op andere plekken zien we bewoners op drie hoog in hun ramen zitten om de bonte stoet te bekijken.

En overal gebeurt wel wat. Stadjers zwaaien, studenten joelen. Niek van KEI-TV springt in de groep en interviewt één van onze feestvierders. De Dizakartianen doet hun best om de vereniging zo goed mogelijk te representen. Overal waar we komen, is het één groot gekkenhuis.

 

Een uur voelt als een kwartier

De hele tocht duurt welgeteld een uur, maar als we na de Grote Markt we richting Ossenmarkt oplopen, voelt het alsof er maar een kwartier voorbij is gegaan. Maar de groep is uitzinnig. “Nog een keertje!”, zingen er een paar.

Bij het betreden van de Ossenmarkt worden de leden overvallen door hun verenigings-trots. Het Dizkartes-lied wordt ingezet en uit volle borst meegezongen.

Na afloop vallen de leden elkaar in de groengeverfe armen. De missie is geslaagd, de parade zit er op. Het nieuwe studiejaar is vandaag pas écht begonnen.