Taalles op het dakterras van Vindicat

Geplaatst op:
Taalles op het dakterras van Vindicat

Tien vluchtelingen krijgt elke maandagavond taalles van studenten van Vindicat. Initiatiefneemster Isabelle Petit is enthousiast over de resultaten. “Eén van de nieuwkomers spreekt al zo goed Nederlands dat je hele gesprekken met hem kan houden.”

Normaal gesproken wordt op het dakterras van Vindicat gechilled en gekletst. Maar niet op maandagavond als Click’t op bezoek komt bij de bekendste studentenvereniging van Groningen.

We zien tientallen studenten, druk bezig om taalles te geven aan een groep nieuwkomers. Op alle tafels liggen pennen, papieren en boekjes. Ijverig zijn de studenten bezig om de logica en de onlogica van de Nederlandse taal uit te leggen aan hen die van ver zijn gekomen om hier een nieuw leven op te bouwen. Naamvallen, klanken, voltooide en verleden tijd.

De tien bezoekers – bewoners van het AZC in Bellingwedde – luisteren aandachtig en doen zo goed mogelijk hun best om de lessen gelijk in de praktijk te brengen.

 

Vluchtelingenkampen in Griekenland

De taallessen zijn het initiatief van studente en Vindicat-lid Isabelle Petit. Vorig jaar maakte zij de reis naar Griekenland, om daar te helpen in de vluchtelingenkampen vlakbij de plek waar nieuwkomers Europa binnenkomen. De twee weken die ze daar doorbracht, maakten een onuitwisbare indruk op haar.

Isabella hielp de mensen, bijvoorbeeld met sport en spel, en hoorde de verhalen over wat ze in hun thuisland is overkomen. Geen vrolijke verhalen, maar drama’s over oorlog, moord en moeten vrezen voor je leven.

De verhalen grepen haar diep aan. “Wat mij nog het meeste raakt is de oneerlijkheid”, vertelt de studente. “Als je met die mensen praat, merk je dat het enige verschil is dat ze in een ander land zijn geboren dan wij.”

Thuis in actie

Thuisgekomen in Nederland besloot ze om haar ervaringen in Griekenland te gebruiken om haar medestudenten te inspireren. “Mijn studie vraagt niet het maximale van mij“, legt ze uit. “Dus in plaats van al mijn vrije tijd te gebruiken om te socializen, besloot ik om de nieuwkomers in Groningen actief te gaan helpen.”

Taalles bleek een logische manier om de nieuwkomers bij de samenleving te betrekken. “Om de taal te leren, is het belangrijk dat je veel oefent.” Maar voor veel oefenen is in het AZC in Bellingwedde geen sprake. “Het blijkt dat mensen daar op een zondag soms de hele dag alleen op hun kamer zitten.”

Al snel kwam het idee om daar de rest van Vindicat bij te betrekken. “Je kijkt toch eerst in je inner circle“, legt Isabella uit.

Van het begin af aan merkte Isabelle dat haar clubgenoten erg begaan waren met het lot van de nieuwkomers. “Ik woon in een huis met twaalf meiden en nam op een dag een nieuwkomer mee naar huis. Gewoon om hem eens in contact te brengen met Groningers en hem mee te nemen naar de kroeg.”

Het bleek een schot in de roos. Isabella’s huisgenoten luisterden ademloos naar de verhalen van iemand die blij was om een keer zijn verhaal te kunnen doen.

Allemaal wilden ze die jongen helpen“, vertelt Isabella. Gelijkgestemdheid bleek de basis. “Als je met elkaar praat, ontdek je dat je heel veel met elkaar gemeen hebt. Je bent van dezelfde leeftijd. Dus ondanks dat je hele andere dingen mee hebt gemaakt, lijk je ook veel op elkaar.”

Asal Qsim en Isabelle Petit op het dakterras van Vindicat

 

Asal Qsim uit Irak

We ontmoeten een van de nieuwkomers die taalles krijgt bij Vindicat. Asal Qsim (21) ontvluchtte de genocide in zijn thuisland Irak en kwam zes maand geleden terecht in Nederland. Zonder familie, zonder vrienden, maar wel met het idee om hier een nieuw bestaan op te bouwen.

De taallessen vindt hij geweldig. Asal: “Echt heel leuk. De studenten zijn allemaal heel aardig. Ze helpen en we hebben goed contact.”

Dankzij de inzet van Isabelle heeft hij nu het gevoel er niet meer alleen voor te staan. “Als je hier komt dan heb je geen idee waar je naar toe moet gaan, want je kent de ingangen niet. Isabelle helpt mij niet alleen om de taal te leren, maar dankzij haar weet ik beter hoe Nederland werkt. Hoe je iets moet regelen.”

En wát hij wil doen, is voor Asal overduidelijk: studeren aan de RUG. “Thuis was ik eerstejaarsstudent anesthesie. Mijn droom is om nu de Nederlandse taal te leren zodat ik kan worden toegelaten tot de RUG en medicijnen kan studeren.”

En hij is goed op weg. Heel goed zelfs. Vooraf aan het gesprek hebben we met Asal afgesproken dat we het interview proberen in het Nederlands, maar dat hij mag overschakelen op het Engels zodra hij dat wil. En wat blijkt? Het hele gesprek lang praat hij keurig Nederlands. Wel met een accent natuurlijk, maar woordkeuze en grammatica zijn correct. Overschakelen op Engels heeft hij niet nodig.

Asal is bescheiden wanneer we hem complimenten op zijn taalbeheersing. “Bedankt. Ik heb goed geleerd van de Nederlandse studenten.”

Zijn bescheidenheid siert hem, maar hij verdient meer eer. Veel meer. We hebben het namelijk niet over iemand die hier al jaren is, maar over iemand die pas twee maand geleden Nederlands ging leren. En als je dan al in staat bent een interview helemaal in het Nederlands te geven, dan ben je volgens ons een baas van de bovenste plank.

Studenten van Vindicat en bewoners van het AZC in Bellingwedde

 

Toekomstmuziek

Mensen als Asal motiveren Isabelle om door te gaan met haar initiatief. Isabella: “We zijn gestart met een groep van tien nieuwkomers, maar dit moeten er meer worden.

Daarvoor moet nog wel een hoop geregeld worden. Vervoer, budget, logistiek. Maar het begin is er. “Uiteindelijk is het de bedoeling dat deelnemers een soort Vindicat-diploma krijgen. Mijn doel is dat dit project over vijf jaar nog steeds bestaat en veel verder is gegroeid.”